Calando as palabras vou gardando as bágoas para cando ninguén mira. Aforrando sentimentos por se acaso.

     As promesas van quedando lonxe, e a túa camiseta irá perdendo o teu cheiro ata que durmir con ela xa non traia recordos nítidos. 

     Miles de kilómetros serán capaces de acabar por borrar o que pasou por casualidade?

    Ó 5º intento por fin están queimando o monte.

 Aprenderemos do perdido, polo menos nós, aos que de verdade nos importa. Sen excusas e con medo quitarei a maleza da terra que nos separa para que o camiño non desapareza. Pode que pola metade na mesma tarefa te atope, nalgún refuxio. Nalgún lugar do que xa non queira saír máis.

   

                                                                                                                Quererás ti?